Yad Vashem

Yad Vashem of Jad Wasjem (Jeruzalem) is de officiële staatsinstelling van Israël voor het herdenken van de Joodse slachtoffers van de Holocaust en de redders van Joden en betekent hand. Het bestaat uit een herdenkingsruimte, een historisch museum, een "Hal van de Namen", een archief, een bibliotheek, het "Dal van de verwoeste gemeenschappen" en een park gewijd aan de mensen die een onderscheiding van Yad Vashem hebben ontvangen, de "Rechtvaardigen onder de Volkeren". Dat zijn allen niet-Joden die tijdens de vervolging Joden hebben gered.

Achtergrond

In de joodse religie is het van belang dat het lichaam van de overledene na de dood begraven wordt en dat het graf ongeschonden blijft. Van vele slachtoffers zijn echter geen stoffelijke resten overgebleven. Daarom heeft Yad Vashem een "Hal van de Namen" die bedoeld is om niet alleen te laten zien welke personen zijn vermoord, maar ook in de plaats te komen van een graf. Yad Vashem werkt ook aan een historisch/geografische encyclopedie, de Pinkasei Hakehillot, van alle Joodse gemeenschappen in Europa en Noord-Afrika die in de nazitijd geheel of gedeeltelijk zijn weggevaagd.

Archief

In de archieven is de geschiedenis van de Holocaust (Hebreeuws: Sjoa) opgeslagen. Er wordt fotomateriaal en duizenden filmtitels in vele talen bewaard. Verder herbergt het archief miljoenen pagina's documenten, van de nazi's, van individuele Joden en Joodse instellingen, bezittingen, processen, gedeporteerden en overlevenden. Het meeste van al dit materiaal kan door bezoekers worden bekeken. Tienduizenden persoonlijke getuigenissen zijn op video gezet of op schrift gesteld.

Beeldentuin

Tot de beeldencollectie, die op het terrein van Yad Washem wordt tentoongesteld behoren sculpturen en gedenktekens van onder anderen Kosso Eloul (The Eternal Flame, 1960), Naftali Bezem (From Holocaust to Rebirth, 1970), Ilana Gur, Lea Michelson, Hubertus von Pilgrim (Dachauer Todesmarsch, 1992), Nathan Rapoport (The Warsaw Ghetto Uprising en The Last March, 1976), Moshe Safdie (The Children's Monument en Memorial to the Deportees), Boris Saktsier (Janusz Korczak en de kinderen), Zahara Schatz (Six-branch candalabrum, 1960), Buky Schwartz (Gates, 1969 en The Pillow of Heroism, 1970), Shlomo Selinger (The Unknown Righteous Amoung the Nations, 1987)

Park

In het park bevinden zich onder meer een gedenkmuur, de Heldenzuil en verschillende kleinere monumenten ter herdenking van individuen of gemeenschappen die zich bijzonder hebben onderscheiden, waaronder het Drentse dorp Nieuwlande en de Februaristakers en de NV Groep van kinderredders. Yad Washem herbergt ook informatie over de Zweedse diplomaat Raoul Wallenberg, Oskar Schindler en Sempo Sugihara.

Geschiedenis van het instituut

Yad Vashem is opgericht op 19 augustus 1953, op grond van een wet die door de Knesset, het Israëlische parlement, is aangenomen.

België en Nederland in Yad Vashem

5711 Nederlanders en 1754 Belgen hebben een onderscheiding gekregen van Yad Vashem als "Rechtvaardige onder de Volkeren", omdat zij tijdens de Tweede Wereldoorlog een of meer Joden voor deportatie door de nazi's hebben behoed, bijvoorbeeld door hen bij zich thuis te laten onderduiken. Hoeveel Joden er door de redders zijn gered, is niet duidelijk, omdat Yad Vashem dit over het algemeen niet publiceert. Yad Vashem benadrukt, dat de getallen van het aantal redders geen oordeel geven over de houding of daden van een volk, maar geheel afhankelijk is van de vrijwillige aanmelding door geredde Joden en bovendien de mogelijkheid om hun verhalen geverifieerd te krijgen. Wereldwijd zijn er tienduizenden mensen onderscheiden voor het redden van Joden.

Terug naar het reisverslag